Dermatoskopia

Twórcą współczesnej dermatologii mikroskopowej jest Johann Shapier, który w 1921 roku wprowadził dla niej miano dermatoskopii. Pierwsze szersze wyniki badań ogłosił Goldman w roku 1951. Dotyczyły one głównie dermatoz i guzów skóry, badanych przy pomocy mikroskopu powierzchniowego. Pogłębioną analizę barwnikowych zmian na skórze przy użyciu mikroskopii powierzchniowej przeprowadził w 1971 roku MacKie. Jednak dopiero w latach 80-tych niemieccy badacze, głównie: Fritsch, Pechlaner, Braun-Falco, Stolz, Wolf i Nachbar, podjęli szerokie badania na użytecznością mikroskopii powierzchniowej.
Mikroskopię powierzchniową należy traktować jako metodę diagnostyczną, służącą głównie do oceny i rozpoznawania zmian naczyniowych oraz barwnikowych skóry.
Zastosowanie mikroskopii epiluminescencyjnej umożliwia lepsze różnicowanie zmian barw-nikowych na skórze, odróżnienia zmian melanocytowych od niemelanocytowych oraz określenie stopnia atypowości znamienia melanocytowego. Niewątpliwą zaletą jest również bezinwazyjność tej metody. Badanie dermatoskopowe polega na oglądaniu zmian skórnych tzw. dermatoskopem, czyli urządzeniem z powiększeniem 10- lub 12-krotnym i wbudowanym oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur oglądanej zmiany. Niektórzy uważają, że jest to badanie pośrednie między oceną zewnętrzną a badaniem histopatologicznym. Aparat zazwyczaj przykłada się do powierzchni badanej skóry po uprzednim pokryciu okularu olejkiem immersyjnym (czyli takim, który zmniejsza rozpraszanie i odbijanie światła). Ocena znamion barwnikowych opiera się na obserwacji ich asymetrii, charakteru obrzeża, a także różnorodności barw oraz struktur powierzchni obecnych w znamieniu. Określenie tych cech pozwala postawić diagnozę przy użyciu tzw. dermatoskopowych reguł ABCD (wg. O. Braun-Falco).